poniedziałek, 22 czerwca 2015

Breena.

To jest moje pierwsze opowiadanie, więc proszę - bądźcie wyrozumiali. Będę wdzięczna za wszelakie rady . :)


***

Skończyłam prace, jak co dzień i po pożegnaniu się z współpracownikami, wyszłam z baru w którym pracowałam i skierowałam się w stronę domu. Było już późno, a ja byłam zmęczona i stwierdziłam, że pójdę skrótem przez mały park. Często tam chodziłam, więc się nie bałam. W sumie prawie nigdy się nie bałam, byłam odważną dziewczyną od kiedy pamiętam, i nigdy nie dawałam sobie 'w kaszę dmuchać'. Po paru minutach usłyszałam jakieś krzyki, wrzaski, chyba ktoś strzelił. Rozejrzałam się naokoło ale nic nie zobaczyłam oprócz ciemności. Wzruszyłam ramionami, ale znowu usłyszałam krzyk. Tak jakby kogoś ktoś katował. Z ciekawości poszłam w stronę hałasu, mimo, że rozum podpowiadał żeby lepiej się nie pakować znowu w kłopoty.
Po chwili go zobaczyłam. Przystojny, ciemnowłosy chłopak z rozciętą wargą i siniakami. Wokół niego stało 3 gości , jeden z pistoletem wyciągniętym w jego stronę.
- albo zrobisz to tak jak się umawialiśmy, albo popamiętasz nas, Olivier.
- nie!
Strzał.
- Zastanów się. Zadzwonimy.
I tak po prostu poszli sobie, zostawiając go samego z raną w nodze.
Nie myśląc o tym co robię, podbiegłam do Niego.
- Nic Ci nie jest? - pokręcił głową. Z bliska był jeszcze przystojniejszy. Ochh. - Pomogę Ci, Ty krwawisz - pociągnęłam go, żeby wstał ale nie chciał współpracować.
- Nic mi nie jest. Sam dam radę. - wycedził. - Nie chce Twojej pomocy. - Odepchnął mnie, aż upadłam.
Został pobity, postrzelony,i mówi, że sam da rade! Twardziel się znalazł... Wstał , popatrzył na mnie i tak po prostu odszedł... Przez chwilę nie mogłam się pozbierać, patrzyłam jak odchodzi... Wstałam, wzruszyłam ramionami i wróciłam do domu.
Rano wstałam niewyspana, przez większość nocy myślałam o tajemniczym chłopaku którego wczoraj spotkałam, nikt nigdy nie zwrócił mojej uwagi, mimo że kręciło się przy mnie sporo chłopaków. Na szczęście do pracy miałam dopiero na popołudniową godzinę, więc mogłam na spokojnie wziąć ciepłą kąpiel, coś zjeść i posprzątać mieszkanie, bo ostatnio go zaniedbałam.
Gdy weszłam do baru zobaczyłam chłopaka z wczoraj. Pił whiskey i z nikim nie rozmawiał. Rzuciłam mu cześć, na które nie odpowiedział i zabrałam się do pracy. Po chwili już go nie było. Dziwny gość, pomyślałam.
Następnego dnia miałam dzień wolny więc wybrałam się na zakupy z przyjaciółką. Pojechałyśmy moim autem do galerii handlowej, i buszowałyśmy chyba w każdym sklepie, aż Eileen miała dość i zaciągnęła mnie do restauracji na obiad. Opowiadała, jak poznała jakaś dziewczynę, ale nie słuchałam jej tylko kiwałam głową. Myślami byłam gdzieś indziej. Musiałam poznać nieznajomego. Zżerała mnie ciekawość, kim jest i czemu nie chciał ode mnie pomocy. Musiał być z innego miasta, bo nigdy tu go nie widziałam. Eileen potrząsnęła mną.
- Co się z Tobą dzieje, kobieto? Od 5 minut próbuje zwrócić Twoją uwagę bezskutecznie!
- Przepraszam.
- I tylko tyle masz mi do powiedzenia? - Westchnęła.
- Tak.
-Ok.- Wzruszyła ramionami, bo wiedziała, że jak będę chciała to sama się z Nią podzielę, a wyciąganie informacji ode mnie nie ma sensu.
                                                                                     ****
Wieczorem poszłam na spacer, bo siedzenie w domu samej przygnębiało mnie. Była ciepła bezchmurna noc,a ja wałęsałam się po mieście. Obserwowałam ludzi, każdy gdzieś się śpieszył, denerwował, pogrążony w swoim własnym świecie, nie patrząc na innych. Sama taka byłam, myślałam tylko o sobie, swoich problemach. Już wracałam do domu, zapatrzona w chodnik, i przez nieuwagę wpadłam na jakiś kolesi. Mruknęłam przepraszam, ale jak mogłam się domyślić lider ' grupy' zdenerwował się i złapał mnie za fraki.
- Przeproś, suko.
- Przeprosiłam przecież!... Nie zrobiłam tego specjalnie. - warknęłam i kopnęłam go w kolano, żeby mnie puścił na ziemię. Nie puścił mnie, mimo że zamachnęłam się z całej siły, tylko bardziej się wkurzył i walnął mnie w twarz. Zabolało. Walnęłam go w krocze i mogłam się wyrwać, ale nie mogłam uciec bo jego kumple przystawili się do mnie.
- I co teraz laleczko? - zaśmiali się.
Nie bałam się ich, ale nie wiedziałam co zrobić, byli silniejsi i było ich trzech a ja jedna. Rozpoznałam w nich prześladowców nieznajomego chłopaka. Uderzyłam jednego w twarz, a drugiemu próbowałam się wyrwać - bezskutecznie.
- Zostawcie ją. - usłyszałam. Odwróciłam się i zobaczyłam go. - Powiedziałem, zostawcie ją. - wycedził.
Puścili mnie, grożąc że i tak nas dorwą.
- Dziękuje.
- Pff, odprowadzę Cię do domu. - burknął wyraźnie zły.
Posłusznie poszłam za Nim. Przez całą drogę milczeliśmy. Próbowałam zagadać ale wyraźnie nie miał na to ochoty, więc zostawiłam go w spokoju. Gdy byliśmy pod blokiem już chciał iść gdy go zapytałam jak ma na imię.
- Olivier.... Nie mieszaj się do tego. Nie szukaj mnie, ani ich. Po prostu zostaw mnie.
I poszedł jak gdyby nigdy nic. Ale ja nie zamierzałam zostawić tej sprawy ot tak. Zamierzałam ją rozwikłać a Oliviera poznać.